The hot food is too cold en the cold food is too hot. Vroegah dacht ik dat Rob Geus een beetje zat te dollen met z’n thermometer prikkend in het eten. Tot ik zelf jaren geleden een keer naar een all inclusive hotel toog. Op Tenerife in januari. Je raadt het al. In een bus vol gepensioneerden werden we als jubelende kinderen tijdens hun schoolreisje in de al klaarstaande bus van het vliegveld gehaald. Toen alle oudjes en wij ingestapt waren, reden we naar het hotel aan zee. Old school geboekt bij een reisbureau, kun je nagaan hoe lang dat geleden is.
De vakantie begon in een zaaltje van het hotel. Waar de reisleiding over excursies – een mooi en gewaagd woord voor tochtjes – vertelde. Natuurlijk waren er mensen die zes keer vroegen hoe laat het ontbijt begon en of we wel écht dolfijnen zouden spotten tijdens de boottocht. Manon en ik besloten het avontuur aan te gaan en melden ons aan voor de boottrip. Dolfijnen zagen we. Evenals heel veel kots. De héle boot – behalve wij, een wonder – was misselijk van de golven. Of van de lauwe paella.
De rest van de week lang lagen Manon en ik bij het zwembad, het zwarte lavastrand met keien hadden we snel gezien. Evenals het dorpje dat uit maar liefst drie winkels bestond. Rennen voor een ligbedje bij het zwembad hoefde gelukkig niet, het was tenslotte januari en zo hard lopen die oudjes niet. ’s Ochtends, ’s middags en – jawel – ’s avonds aten we in het hotel. Elke dag drie keer in hetzelfde restaurant, met hetzelfde personeel. En hetzelfde eten. Doorgekookte groenten en slappe friet. Maar de toetjes maakten iets te veel goed. Of er nou een papegaaienshow, bingo of slangenshow was, wij zaten met onze gratis cocktails in het publiek. En een lol dat we hadden.
Bijna net zo veel lol als toen we aan het eind van de vakantie na het uitchecken allemaal in de bus zaten en Manon haar winterjas – voor in Nederland – in de kamer had laten hangen. Snel rende ze de bus uit en liet ze mij met een bus vol zuchtende bejaarden achter. Ze heeft de hele busrit naar het vliegveld moeten horen hoe ‘je nou je jas kunt vergeten’. Ik lach er nog steeds hartelijk om.
Toch ben ik er dit jaar weer ingetrapt. Op moment van schrijven zit ik in het vliegtuig naar Kos. In oktober. Het valt me nog mee hoeveel grijze koppen ik tel de vertrekhal. Half pension is hopelijk half zo ‘erg’ als All Inclusieve. Benieuwd hoe het hotel en de vacance bevalt? Ik deel mijn foto’s op Instagram en Insta Stories. Ik zie je daar!
Let’s get social!
Volg je CityStyleGuide al op Instagram Stories, Instagram en Facebook? Ik zie je daar!
