Column: ziek op vakantie

Ziek op vakantie

Ziek zijn is nooit leuk, maar al helemaal niet op vakantie kan ik je vertellen. Tijdens onze srprs.me roodtrip (die heel leuk was!) kreeg ik bij bestemming drie buikpijn. En nee, niet van de ijsjes en pizza’s die ik stiekem had gegeten. M’n onderbuik begon met de minuut meer pijn te doen, maar tóch wilde ik naar Milaan. Die stedentrip zou ik niet aan me voorbij laten gaan. Zelfs niet toen ik om de 10 minuten even uit moest hijgen en de pijn weg moest puffen. Ik maakte zelfs nog foto’s en filmpjes, zag je niks van hé?

Ziek op vakantie

Dat de trein terug 20 minuten vertraging had en stilstond in een tunnel (dat vind ik zelfs zonder ziek zijn verschrikkelijk), was geen pretje. Maar toch schoof ik ’s avonds nog een kwart pizza naar binnen. Halló we zijn in Italië en als ik genoeg naar links leun en niet te veel beweeg dan was de pijn te doen. Maar die nacht en de volgende ochtend was de pijn niet meer weg te moffelen met een beetje naar links of rechts leunen, dus belandden we op de Eerste Hulp van het ziekenhuis in Lecco. Nu ben ik al geen held, maar als er een doos achter de ‘incheck’ balie staat met het woord ebola er op dan krijg ik het helemaal benauwd. Tussen de kuchende, snotterende en gehavende mensen (want gevallen van een motor of iets dergelijks) nam ik plaats in de wachtkamer en deed ik een schietgebedje dat ik geen blindedarmontsteking zou hebben.

Maar het ziekenhuis maakte me alleen maar ongeruster. Allemaal wachten we tot ons nummertje op het bord verscheen en onze naam werd omgeroepen. Dan mocht je namelijk mee achter de gesloten deur. Daar zou de oplossing liggen en zouden we uiteindelijk weer fris en fruitig naar buiten lopen. Achter die deur was een kantooreiland (een soort kookeiland maar dan met jaren 90 computers) waar het krioelde van de artsen in witte jassen. Op de gang – juist, om het ‘kantoor’ heen – lagen not so healthy uitziende patiënten te slapen op ziekenhuisbedden. Niks geen eigen kamertje hier. Ik mocht mee ‘achter het gordijn’ en op zo’n zelfde bedje werd in m’n onderbuik geduwd, drie buisjes bloed afgenomen en – jawel – kreeg ik een plastic wit koffiebekertje in m’n hand gepropt. ‘For pee’. Oh eh oke?

Gelukkig mocht dat gewoon op de wc. Een toevallige passant (arts) nam het nog warme (too much information) bekertje aan en ik mocht weer in de wachtkamer gaan zitten. De naald in m’n arm moest blijven zitten voor eventuele medicatie. Zo’n 1,5 uur deed ik nog een paar gebedjes dat ik in dit (in mijn ogen) krakkemikkige ziekenhuis niet geopereerd zou hoeven worden. Gelukkig heeft dat geholpen, want ik werd bevrijd met een slechts blaasontsteking en een lading atibiotica. No vino meer voor mij deze vacance. But hey, binnen een paar dagen was het over én ik kreeg er nog een light diet tip bij: no pizza! Ha, lange witte grapjas die arts. Dat heb ik een week volgehouden.

Kim

Hoi! Ik ben Citystyleguide.nl begonnen omdat ik de leukste adressen om te eten, drinken, winkelen en slapen voor jouw stedentrip met je wil delen. Dan hoef je zelf geen uren te zoeken: win-win! Ook geef ik handige reistips, schrijf ik columns én vertelt iedere woensdag een inspirerend persoon over zijn of haar favoriete hotspots. Enjoy!

1 reactie

    Leave a Reply

    Over City Style Guide

    Geen geijkte adressen en toeristische trekpleisters op CityStyleGuide, maar verborgen boetiekjes en lokale restaurants. Ook hotspots, handige reistips, travel essentials en inspirerende interviews met frequent flyers ontbreken niet. Op CityStyleGuide zie je in één oogopslag over welk land een artikel gaat, zoek je eenvoudig naar de hidden gems voor jouw stedentrip en lees je iedere woensdag over de acht favoriete hotspots van een inspirerend persoon. Van Amsterdam tot Tokio.

    Latest Posts
    Nieuwsbrief